ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΩΝ

Τα σαλιγκάρια τα συναντούμε στην διατροφή του ανθρώπου ήδη από την παλαιολιθική εποχή. Ήταν το αγαπημένο έδεσμα της Μινωϊκής περιόδου και εξακολουθεί να είναι από τα βασικά φαγητά της Μεσογειακής διατροφής με εξέχουσα θέση στο διαιτολόγιο των Κρητικών και «γκουρμέ» φαγητό στις προτιμήσεις των Γάλλων, των Ιταλών, των Ισπανών κ. ά. Τα σαλιγκάρια και το παρθένο ελαιόλαδο, μάλιστα, φαίνεται ότι ήταν υπεύθυνα σε μεγάλο ποσοστό για την διάσημη μακροβιότητα των Κρητικών.

Εκτός από εκλεκτός μεζές για τους γευσιγνώστες, τα σαλιγκάρια αποτελούν τροφή με μεγάλη διατροφική αξία, αφού έχουν χαμηλή θερμιδική αξία σε σχέση με άλλα κρέατα, ακόμη κι από αυτή των πουλερικών και των ψαριών.

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ
Σαλιγκάρια | Βοδινό | Κοτόπουλο | Ψάρι
Λιπίδια % 0,5- 0,8 11,5 12 1,5
Θερμίδες (ανά 100 γρ) 60-90 163 120 70
Πρωτεΐνες % 13,5 22,1 8,5 15
Νερό % 83,8 72 70,6 81
Λοιπά 1,9 0,9 0,8 2,5

 

Τα 100 γρ. έτοιμου προς κατανάλωση κρέατος σαλιγκαριού έχουν μόνο 60-90 θερμίδες (Kcal). Η περιεχόμενη πρωτεΐνη είναι αρκετά υψηλή και κυμαίνεται από 10-16% σε νωπό βάρος. Σημαντικά είναι και τα περιεχόμενα αμινοξέα, ενώ έχει πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε λίπη, 0,5-1% σε νωπό βάρος.

Το λίπος του κρέατος του σαλιγκαριού περιέχει ω- 3 λιπαρά οξέα απαραίτητα για τον ανθρώπινο οργανισμό, μια και δεν μπορεί να τα συνθέσει ο ίδιος , διότι συμβάλλουν στην μείωση των τριγλυκεριδίων , στην πρόληψη του εμφράγματος και στεφανιαίων νόσων , της ρευματοειδούς αρθρίτιδας , των νεφρικών παθήσεων. Επίσης έχουν ευεργετική επίδραση στο μυϊκό και νευρικό σύστημα (κατάθλιψη).

Εκτός των ανωτέρω, αποτελεί σημαντική πηγή βιταμινών, ειδικά του συμπλέγματος Β, όπως η Νιασίνη (Β3) 1,4 mg/100 gr βρώσιμου κρέατος , η Ριβοφλαβίνη (Β2), Β6, Β12 καθώς και η βιταμίνη Ε.

Η Νιασίνη είναι μια σημαντική βιταμίνη με ευεργετική επίδραση στο πεπτικό, καρδιαγγειακό και νευρικό σύστημα , η οποία είναι ανθεκτική στο μαγείρεμα και στη συντήρηση.

Τα σαλιγκάρια είναι ακόμη μια σημαντική πηγή ανόργανων αλάτων, όπως ασβεστίου, φωσφόρου, μαγνησίου, καλίου και νατρίου. Το ασβέστιο και ο φώσφορος είναι πολύ σημαντικά για την ανάπτυξη και την ενίσχυση των οστών.

Αποτελούν ακόμη σημαντική πηγή ιχνοστοιχείων σιδήρου και σεληνίου. Το σελήνιο περιέχεται σε ποσοστό 27,4 μg/ 100 gr, και έχει ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, προστατεύοντας από καρκίνο και καρδιοπάθειες, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα και βοηθώντας στην καλή λειτουργία του θυρεοειδή αδένα.

Αυτές λοιπόν οι ευεργετικές ιδιότητες του σαλιγκαριού φαίνεται ότι ήταν γνωστές στην Αρχαία Ελλάδα. Πρώτος ο Ιπποκράτης (460-377 π.Χ.) και στην συνέχεια ο Πλίνιος (23-79 μ.Χ.) και ο Γαληνός συνιστούσαν τα σαλιγκάρια για στομαχικούς πόνους, αιμορραγίες, υδρωπικία, κήλη κλπ.

Σήμερα έχουν τεκμηριωθεί επιστημονικά πολλές θεραπευτικές ιδιότητες που αποδίδονται στα σαλιγκάρια. Έτσι, τα αμινοξέα που περιέχουν βοηθούν στην ανάπλαση των κατεστραμμένων ιστών του πεπτικού συστήματος. Τα ω -3 λιπαρά συντελούν στην μείωση της χοληστερίνης. Το ασβέστιο και ο σίδηρος βοηθούν στη θεραπεία της φυματίωσης και των σκελετικών παθήσεων (ραχίτιδα).

Έρευνες που διεξάγονται τα τελευταία χρόνια αναδεικνύουν το κρέας του σαλιγκαριού ως έναν από τους θετικούς διατροφικούς παράγοντες της Μεσογειακής δίαιτας.

Επίσης, το σάλιο του σαλιγκαριού χρησιμοποιείται στην Ιατρική και Κοσμετολογία για ανάπλαση και ενυδάτωση του δέρματος και για επούλωση τραυμάτων, ιδιότητα ήδη γνωστή από τον 4ο π.Χ. αιώνα, γιατί περιέχει αναπλαστικές ουσίες του δέρματος, όπως αλλαντoίνη, κολλαγόνο, ελαστίνη, γλυκολικό οξύ και βιταμίνες Α, C & E.

Έτσι, παγκοσμίως το 25% της ετήσιας παραγωγής χρησιμοποιείται για κατανάλωση προς βρώση και το 75% στις βιομηχανίες Φαρμάκων και Καλλυντικών.